gezellig nog wat natafelen dan maar ??? De apologie van Armagnac en mocca koffie.

Adriaen Pauw dacht ook in 1656:
"we moeten toch wat!"

Het heeft er voor veel mensen alle schijn van dat ik mijn bezigheden en hun resultaten maar opvat als normaal, maar tegenover een van Leijnden kun je niet anders dan ervan vertellen  hoe 'het in werkelijkheid is gesteld', het enige alternatief zou zijn gezichtsverlies wanneer de verbaasde graaf door zou vragen. Het moet wel, fit mijn zelfbewuste voorkeur mij bij tijd en wijle te bedienen van volkse zegswijzen, duidelijk zijn dat het moderne uitgave van de bureel van Teijlingen zoals hij mij in de werkelijkheid vóórstaat, niet veel kan verschillen van de voorstelling die de Nederlandse theaterwereld zich doorgaans maakt van de Koopman van Venetië, een toneelkarakter dat bij niemand meer veel populariteit geniet sinds de Joodse Gemeenschap met haar bezwaarschrift tegen dit Shakespeare drama zich had gewend tot de schrijvende pers en de verzen had laten bijzetten in de catacomben van haar bestand aan antisemitische geschriften. 

Deze uitgedroogde wat gebogen Magerenburger mispunt in het beeld dat de meeste mensen zich vormen van een grootvader in een tot op de draad versleten donkerblauw kostuum met vest en zijn geel uitgeslagen wijsvinger en duim van de senoritasprietjes die hij onafgebroken rookt, wekte bij mij niet de gebruikelijke baaierd aan gevoelens die ik doorgaans vertoon wanneer ik een beroemdheid ontmoet, misschien moest ik dat maar beschouwen als een geluk in de kwestie, maar zijn stem kon ik niet weerstaan als een die bij mij een snaar beroert van het diep verlangen naar een machtig woord dat mijn allesbrander altijd rood gloeien doet. Ik had het onmiskenbare gevoel gekregen dat ik een vaderlandsgetrouw leermeester had ontmoet in de wat wilde naspeuringsgewoonten die ik voor mijzelf erop nahield om mij doorgaans een goed heenkomen te verschaffen in lastige aangelegenheden van nationale wederwaardigheid. 'Hoe komt de kat aan vlooien?' bedacht ik mij en grijp mijn kans. 

graftombe van Jean-Jacques Rousseau
Hermeninville - gravure 19e eeuw

Het koelen bloede is gered door de wetenschap dat de troon in geen geval wankelen zal vanwege mogelijke uitingen van aanhankelijkheid waarvoor in de sfeer van C&A Brenninkmeijer doorgaans zo'n belangstelling is, en zo te zien is er geen animo voor de Witte Veder succesreeks die ik noodgedwongen ben gaan beschouwen als degene die mijn rol dan wel moest zijn, altijd maar verklaren dat 'die man daar' ook geen heilige wil worden is toch al wat moeilijker geworden de laatste tijd. 

Desi Bouta heeft mij duidelijk gemaakt dat te rade gaan bij je eigen mensen weinig voordeel inhoudt voor iemand die 'de politiek in is gegaan' omdat hij niet beter weet dan dat daar zijn verantwoordelijkheid schuil gaat, dat ik mijzelf haat weet misschien geen mens dan die mij vormde, maar Clem kennende is daar wel een schuldenaar voor te porren. 

'Niets staat ons nog langer in de weg de macht te grijpen', hoor ik al roepen als van verre, de wraakroep van Shiva, hoorspel in 32 delen onlosmakelijk met mijn persoon verbonden, dat zullen jullie bedoelen, die Medame Ghandi wat mij betreft was indertijd niet uit liefde doende mij sexuele voorlichting te verstrekken.

Het valt op het eerste gezicht niet goed uit te maken wie er nu meer baat bij heeft in deze vriendschappelijke relatie te zijn getreden, Bur of Leijnden, 'Okki en Taptoe zijn op de terugweg en het is een opmars', mompel ik uit goede wil vaagjes.

Het is de afwezigheid van schroom en de niet te weerstane oprechte bedoeling die mij het meeste goed doet en de ambiance is als balsem  voor mijn gekwetste ziel: ik besluit dat van pijn niets kan komen dat werkelijk blijvend is, dus ook: "het is welletjes en mooi geweest zo met zijn allen in hetzelfde schuitje en één van hen gebonden aan de mast." Mijn belang is dat het slecht gesteld is met het begrip aangaande eigendomsrecht en wat de waarden zijn in een samenleving die feitelijk met de mond beleid belangeloos te zijn maar telkens aan de Eurooitjes de voorkeur geeft. Men mag dan mij het recht onthouden hebben in mijzelf veel fiducie te bezitten, ik behoud mij het recht voor te geloven in wat ik, ik dus, ja, die aarrdige man, Hij, waarachtige maatschappelijke waarden. Wie ertoe gekomen is zich op basis van een eigengefokt oordeel te gaan beschouwen als een politieke factor van betekenis of dergelijke slappe was mag het wat mij betreft maar beter stellen met Bur in de uitgave Fransiscus Xaverius.

NB%3.5// Indien het om verdiensten gaat gaat ben ik in diverse opzichten zeer gesloten gebleken, voor de wetenschap dat anderen kennis hebben genomen van mijn werk voel ik mij helemaal niet klaar in die persoonlijke sfeer waar ook altijd van een geleerde man een verhaal van behoort tot mijn heilig geloof. 
"Wacht maar af, Henry Higgins, wacht maar af", de koorzang doet weldadig aan en ook tegenover een van Leijnden behoef ik niet de blizz te maken van "Hij is het waarop wij hadden gewacht", de heer Bur te Heemstede beidt zijn tijd om de kop van de draak er met zijn tanden af te bijten.